Poglad ten przez wieki uwazany byl za najtrafniejszy. Wyznawali go m.in. pitagorejczycy, twierdzac, ze piekno polega na doskonalej strukturze, wynikajacej wlasnie z proporcji czesci, harmonijnego ich ukladu. Dowodzili, ze jest cecha obiektywna. W rozumieniu Arystotelesa pieknem jest wszystko, co wywoluje pozytywne emocje, zas Platon uwazal, ze prawdziwe piekno jest ponadzmyslowe i jest dobrem tak wielkim jak prawda.